Geboren juni 2004
Gestorven 11 november 2013

In juni 2004 werd je gevonden en ze brachten jou bij. Je was mijn 4de poesje je was o zo klein ik gaf je de naam Minneke… je was zo klein dat ik je nooit alleen thuis liet en je altijd meenam in je benchke want daar kon je kattebakje in … je hangde constant aan mij je sliep in mijne nek je zocht de wamte op… je was zo een deugeniet voor de grotere en ze lieten je ook doen….je was zo lief maar je had zo iets speciaal….. je groeide en groeide uit tot een mooi meisje en je wist het ook dat je zo mooi was… je ging soms voor de spiegel zitten en zo keek je naar mij… vanaf je bij me kwam ben je altijd mijn zorgekindje geweest en dat bleef je.. je had af en toe een verkoudheid en je liet je makkelijk verzorgen je genoot ervan dat ik je vertroetelde… we konden mekaar niet missen je wou altijd bij me zijn dag en nacht… je sliep altijd in mijn armen.. Je was net een kind die ik op mijn arm droeg en zo werkte ik mee jou. Als je maar bij mij waard…. toen je 6 jaar werd kon je plots op een dag niet meer goed stappen en springen lukte niet zo goed meer maar het verslechterde het lukte niet meer om te stappen je bleef liggen.. dierenarts begreep het niet zo goed.. je was bij je volle verstand dus hersenverlamming maar de volgende dag kon je zelfs je hoofdje niet meer recht houden. Je was zo slap en je miauwde ook want je snapte het zelf niet. Ik legde je in eens speciaal bakje en je volgde mij constant maar de dierenarts moest je komen halen je werd na de dierenkliniek gebracht.. je kwam daar binnen en het was voor iedereen een raadsel… je reageerde op alles je was nog zo alert.. neurologisch was je inorde zeiden ze. Na één weekje kliniek mocht ik je komen halen mijn geluk kon niet op dat ik je terug mocht meenemen..wat je mankeerde bleef een raadsel kortsluiting in je zenuwstelsel zeiden ze. Haar stond ook niet meer zo mooi. Jje was niet meer de oude. Springen lukte niet zo goed meer je was dan ook nog zo koppig maar je viel altijd… maar het grootste probleem was toen je sliep dan kreeg je stuiptrekkingen die waren soms zo erg dat je gewoon van je plaats werd gekatapulteert… kreeg je soms niet wakker en als je wakker werd kwam je van heel diep. In het begin was het echt wel wennen om je zo te zien had zo schrik dak je zou verliezen.. maar je was mijn kranig meisje en je spartelde erdoor en ja het was mee vallen en opstaan en je wist dat ik altijd dicht bij jou in de buurt was…maar je was mijn kranig meisje en je sloeg je erdoor en we hadden samen nog mooie tijden je was nog aanhankelijker geworden maar 3 jaar nadien moest je afscheid nemen van je vriendinneke Mika en dat heeft voor jou zwaar geweest. Je liep verloren en mee je nieuwe vriendinneke Maya klikte het niet en toen in oktober ’13 kreeg je weer een verkoudheid.. en toen had ik het niet door je wou niet meer eten je had nochtans je spuitjes gekregen maar neen je wou niets meer enkel wat water en toen buurman Walter kwam deed hij reiki en hij zei me dat je niet meer wou je had geen fit meer… dacht dat kan niet mijn meisje… de dierenarts kwam en hij nam je in allerijl mee had zelfs geen tijd om je een knuffeltje te geven en plots was je weg…ik mocht elke dag bellen en je beterde … had toch weer hoop en op maandag 11 november 2013 belde ik terug en kreeg het verdict je was in coma gegaan en je wachte tot ik belde tot ik zei tegen de dierenarts dat hij je in vrede mocht laten gaan maar toen ik deze woorden uitsprak blies jij je laatste adem uit.. stond gewoon machteloos kon niets meer doen je had alles zelf beslist en ik moest dit gewoon aanvaarden dat ik mijn kleine meisje kwijt was… je was zo speciaal zo uniek Minneke je zal voor altijd mijn hartediefje zijn mijn kleine meisje.
Always in my heart

Nancy Van Meirhaeghe